همه شؤون زندگى مادّى و طبيعى بشر از علوم و دانشها ، صنايع و اختراعات ، خوراك ، پوشاك ، مسكن ، نوشتار ، ابزار و وسائل مورد نياز زندگى و . . . تماما از صفر شروع شده و به طرز معجزه‌آسايى شتابان به‌پيش مىرود ، روى اين اصل نظام سخن و كلام نيز كه از عالم طبيعت است و كيف مسموع است از اين قانون مستثنى نيست و دليل بر استثناى آن نداريم پس آن نيز از صفر شروع شده و روز اوّل انسان هيچ لفظى نداشت و شروع به ايجاد كرد و نيازها مثل بقّيه جوانب حيات او وادارش كرد تا بناى عظيم سخن و گفتار را پىافكند و امروز بر قلّه بلند سخن بنشيند و اميران سخن در ميان قافله بشر پرتوافشانى نمايند و خداوندان كلام هرروز خلق جديدى داشته باشند . ( البته دلايلى كه ذكر شد در كلمات صاحبان اين نظريّه مطرح نشده و نگارنده اين بيانات را در تاييد و تثبيت اين نظريّه كه مورد قبول است بيان كرد . ) در كلام طرفداران اين نظريّه تشبيهات جالبى صورت گرفته كه در تأييد اين نظريّه نقل آنها خالى از لطف نيست : 1 - كارى كه اطفال مىكنند كه وقتى مىخواهند مقاصدشان را به والدين بفهمانند كلماتى را به صورت ناقص و نارسا تركيب كرده و با آنها مرادات را مىفهمانند و روزبه‌روز كه زبان باز مىكنند الفاظ كاملترى را ادا مىكنند و با آنها مقاصدشان را مىفهمانند ، انسان‌ها نيز در آغاز بسان كودكان بودند كه تازه راه و رسم سخن گفتن و استفاده از كلمات را تجربه مىكردند و كم‌كم لغات بهتر و بيشترى پديد آمد تاكنون ، پس پيدايش الفاظ و ارادهء معانى خاص از آنها و دلالت آنها بر مرادات كاملا طبيعى بوده و به فرمودهء مرحوم آقاى خوئى : حتى اگر كودكان در مناطقى زندگى كنند كه خالى از سكنه است و با هيچ بزرگترى تماس نداشته باشند كه الفاظ را از او بگيرند و او به آنها تلقين كند باز خواهيم ديد كه وقتى بزرگ شوند و قدرت تكلّم پيدا كنند به يك لغت و زبانى كه خود اختراع مىكنند سخن